1  Свавольны шукае [свайго] жаданьня і кожнай цьвярозай думцы працівіцца.

2  Дурань ня хоча застанаўляцца, а толькі каб выявіць свой розум.

3  Калі прыходзіць бязбожнік, прыходзіць пагарда, і разам з сорамам — ганьба.

4  Словы вуснаў чалавечых — глыбокія воды, крыніца мудрасьці — бурлівы ручай.

5  Нядобра зважаць на аблічча бязбожнага, каб паваліць праведнага на судзе.

6  Словы дурня прыводзяць да спрэчкі, і вусны ягоныя выклікаюць бойку.

7  Вусны дурня — ягоная загуба, а мова ягоныя — пастка для душы яго.

8  Словы пляткара — як прысмакі, яны зыходзяць у глыб нутра.

9  Нядбайны ў рабоце сваёй — брат нішчыцеля.

10  Імя ГОСПАДА — магутная вежа, пабяжыць туды праведнік і будзе ў бясьпецы.

11  Маёмасьць багатага — умацаваны горад для яго, уяўляецца яна яму як муры? высокія.

12  Перад загубай вывышаецца сэрца чалавека, а ўпакораньне папераджае славу.

13  Хто дае адказ раней, чым выслухае, той неразумны, і сорам яму.

14  Дух чалавека пераносіць немач сваю, але дух маркотны хто можа ўзьняць.

15  Сэрца разважнае набывае веды, і вуха мудрых шукае веданьня.

16  Падарунак чалавека дае яму прастору і да вялікіх прывядзе яго.

17  Першы ў спрэчцы сваёй [падаецца] справядлівым, але прыйдзе бліжні ягоны і выспрабуе яго.

18  Жэрабя спыняе сваркі і дзеліць між магутнымі.

19  Пакрыўджаны брат — як умацаваны горад, а сваркі — як завалы ў замку.

20  З плоду вуснаў сваіх насыціць чалавек нутро сваё, з прыбыткаў губаў сваіх насыціцца.

21  Сьмерць і жыцьцё ў руцэ языка; хто любіць яго, будзе есьці плады ягоныя.

22  Хто знайшоў жонку, той знайшоў добрае і атрымаў ласку ад ГОСПАДА.

23  Бедны гаворыць, умольваючы, а багаты адказвае груба.

24  Чалавек, які мае сяброў, сам павінен быць сяброўскі, і бывае, што сябар больш любіць, чым брат.