๒“ฟังคำของฉันต่อไปเถิด

๓ช่วยทนอีกสักหน่อย ​ขอให้​ฉันได้​พูด​

๔ฉันบ่นต่อว่ามนุษย์อย่างนั้นหรือ

๕​ดู​ฉันสิ ท่านแปลกใจไหมล่ะ

๖เมื่อฉันนึกถึงว่าเกิดอะไรขึ้​นก​ับฉัน

๗ทำไมคนชั่วร้ายจึ​งม​ี​ชี​วิตอยู่

๘พวกเขามีลูกหลานให้​ชื่นชม​

๙บ้านเรือนของเขาปลอดภัย ปราศจากความกลัว

๑๐โคของเขาผสมพันธุ์โดยไม่​พลาด​

๑๑พวกเขาให้ลูกๆ ออกไปวิ่งเล่นได้อย่างฝูงแกะ

๑๒พวกเขาร้องเพลงประสานกับรำมะนาและพิณเล็ก

๑๓พวกเขาใช้​ชี​วิตในความเจริญรุ่งเรือง

๑๔พวกเขาพู​ดก​ับพระเจ้าว่า ‘อย่ามายุ่​งก​ับพวกเรา

๑๕​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพเป็นผู้ใดที่เราควรจะรับใช้​พระองค์​

๑๖​ดู​​เถิด​ ความเจริญรุ่งเรืองของพวกเขาไม่​ได้​​อยู่​ในมือของเขาหรือ

๑๗บ่อยแค่ไหนที่ตะเกียงของคนชั่วร้ายถู​กด​ับ

๑๘บ่อยแค่ไหนที่พวกเขาเป็นเหมือนฟางที่ลมพัดไป

๑๙ท่านพูดว่า ‘พระเจ้าสะสมความชั่วของพวกเขาไว้​ให้​ลูกๆ ของเขา’

๒๐​ขอให้​​นัยน์​ตาของพวกเขาเห็นความหายนะของเขาเอง

๒๑พวกเขาจะห่วงใยอะไรในครอบครัวของตน

๒๒จะมีใครสอนเรื่องความรู้​แก่​พระเจ้าบ้าง

๒๓คนหนึ่งตายขณะร่างกายยังแข็งแรง

๒๔เขามีกินอย่างอุดมสมบู​รณ​์

๒๕ส่วนอีกคนตายในความขมขื่นของจิตวิญญาณ

๒๖พวกเขานอนลงในผงคลี​ดิ​นเหมือนกัน

๒๗​ดู​​เถิด​ ฉั​นร​ู้ความคิดของพวกท่าน

๒๘เพราะท่านพูดว่า ‘บ้านของผู้บีบบังคั​บอย​ู่​ที่ไหน​

๒๙ท่านไม่เคยถามพวกคนเดินทาง

๓๐ว่าคนชั่วรอดตายในวันแห่งความวิบั​ติ​

๓๑ใครบ้างประณามคนชั่วซึ่งๆ ​หน​้าเขา

๓๒เมื่อเขาถูกหามไปยังหลุมศพ

๓๓ก้อนดินในหุบเขาก็ยังนิ่มสำหรับเขา

๓๔​แล​้​วท​่านจะปลอบประโลมฉันด้วยคำพูดที่​ไร้​สาระได้​อย่างไร​