ท่านได้ช่วยแขนที่อ่อนล้าเสียเหลือเกิน

และประกาศความเข้าใจลึกซึ้งที่​มี​​เหตุ​​ผลดี​​ยิ่งนัก​

และใครดลใจให้ท่านพูด

ซึ่​งม​ีบรรดาผู้อาศัยอยู่

และอาบัดโดน*​ก็​​ไม่มี​อะไรปกคลุมไว้

และให้โลกลอยห้อยอยู่ด้วยตัวของมันเอง

และเมฆก็​ไม่​​ปริ​แตกออกมาเพราะน้ำนั้น

และแผ่เมฆของพระองค์เพื่อปิดไว้

เป็นขอบเขตระหว่างความสว่างกับความมืด

และตกตะลึงเมื่อพระองค์​ห้ามปราม​

​พระองค์​ห้ำหั่นราหั​บด​้วยพระปัญญาของพระองค์

มือของพระองค์แทงงู​ที่​กำลังหนี​ไป​

และเราทั้งหลายได้ยินเพียงเสียงกระซิบเบาๆ จากพระองค์

​แต่​ใครจะทนต่ออานุภาพอันกอปรด้วยพลังมหาศาลของพระองค์​ได้​”