தேவனே, நான் உம்மிடம் ஜெபிக்கிறேன்.

நான் சொல்வதைக் கேளும்.

இரவு முழுவதும் நான் உம்மை நெருங்க முயன்றேன்.

என் ஆத்துமா ஆறுதல் அடைய மறுத்தது.

நான் உணரும் விதத்தை அவருக்குச் சொல்ல முயல்கிறேன், ஆனால் என்னால் முடியவில்லை.

நான் ஏதோ சொல்ல முயன்றேன், ஆனால் மிகவும் வருத்தமடைந்தேன்.

முற்காலத்தில் நிகழ்ந்தவற்றைப்பற்றி நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

நான் என்னோடு பேசி, புரிந்துகொள்ள முயல்கிறேன்.

மீண்டும் அவர் எப்போதும் நம்முடன் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பாரா?

அவர் நம்மோடு மீண்டும் பேசுவாரா?

அவரது நீடிய பொறுமை கோபமாயிற்றா?” என்று வியக்கிறேன்.

‘மிக உன்னதமான தேவன்’ அவரது வல்லமையை இழந்துவிட்டாரா?” என எண்ணினேன்.

தேவனே, நீர் முற்காலத்தில் செய்த அற்புதமான காரியங்களை நான் நினைவுகூருகிறேன்.

அக்காரியங்களை நான் நினைத்தேன்.

தேவனே, உம்மைப்போன்று உயர்ந்தவர் (மேன்மையானவர்) எவருமில்லை.

நீர் ஜனங்களுக்கு உமது மிகுந்த வல்லமையைக் காண்பித்தீர்.

நீர் யாக்கோபையும் யோசேப்பின் சந்ததியினரையும் காத்தீர்.

ஆழமான தண்ணீர் பயத்தால் நடுங்கிற்று.

உயர்ந்த மேகங்களில் உரத்த இடிமுழக்கத்தை ஜனங்கள் கேட்டார்கள்.

அப்போது மின்னல்களாகிய உமது அம்புகள் மேகங்களினூடே பிரகாசித்தன.

உலகத்தை மின்னல் ஒளியால் நிரப்பிற்று.

பூமி அதிர்ந்து நடுங்கிற்று.

நீர் ஆழமான கடலைக் கடந்தீர்.

ஆனால் உமது பாதச்சுவடுகள் அங்குப் பதியவில்லை.

நீர் மோசேயையும் ஆரோனையும் பயன்படுத்தினீர்.