நான் உம்மை வெளியில் சந்திக்கும்போது உம்மை முத்தமிட முடியும்.

இதனைத் தவறு என்று எவரும் சொல்லமாட்டார்கள்.

என் தாய் எனக்குக் கற்பித்த அறைக்கும் அழைத்துச் செல்வேன்.

கந்தவர்க்கமிட்ட திராட்சைரசத்தையும் கொடுப்பேன்.

அவரது வலதுகை என்னை அணைத்துக்கொள்ளும்.

நான் தயாராகும்வரை என் அன்பை விழிக்கச் செய்து எழுப்பவேண்டாம்.

தன் நேசரின்மேல் சார்ந்து கொண்டு வனாந்திரத்திலிருந்து வருகிறாள்.

அங்கே உம்மை உமது தாய் பெற்றாள்.

அங்கே உம் தாய் உம்மை துன்பப்பட்டுப் பெற்றாள்.

உம் இதயத்தின்மேல் ஒரு முத்திரையைப்போல் கையில் அணிந்துகொள்ளும்.

நேச ஆசையானது கல்லறையைப்போன்று வலிமையானது.

பின் அது பெரிய நெருப்பாக வளர்கின்றது.

ஒரு ஆறு அன்பை இழுத்துச் செல்லமுடியாது.

ஜனங்கள் அவனை இழிவாகவோ அல்லது மட்டமாகவோ கருதுவார்களா?

அவளது மார்பகங்கள் இன்னும் வளரவில்லை.

எங்கள் சகோதரிக்காக நாங்கள் என்ன செய்வோம்?

நாங்கள் அதைச்சுற்றி வெள்ளிக் கோட்டையைக் கட்டுவோம்.

அவளைச் சுற்றி கேதுருமரப் பலகைகளை இணைப்போம்.

எனது மார்பகங்களே என்னுடைய கோபுரங்கள்.

அவர் என்னில் திருப்தி அடைகிறார்.

அத்தோட்டத்தின் காவலுக்காக அவன் சிலரை நியமித்தான்.

1,000 வெள்ளிகாசு பெறுமான திராட்சைப் பழங்களைக் கொண்டுவந்தான்.

ஒவ்வொரு வனுக்கும் அவன் கொண்டுவந்த திராட்சைகளுக்காக 200 வெள்ளிகள் கொடும்.

ஆனால் எனது சொந்தத் திராட்சைத் தோட்டத்தை நானே கவனித்துக்கொள்வேன்.

உன் குரலை நண்பர்கள் கேட்கின்றார்கள்

நானும் அதைக் கேட்கவிடு.

மணப் பொருட்கள் நிறைந்த மலைகளின்மேல் திரியும் வெளிமானைப்போலவும்,

மரைகளின் குட்டிகளைப்போலவும் இரும்.