عیسی و زنه سامری
۱وختی عیسی بفهمسته کی فَریسیأن بیشنَوستیدی کی اون بیشتر از یحیی شاگردأن بساخته و اوشأنه تعمید دهه، ۲گر چی عیسی شاگردأن تعمید دَییدی، نه خودش، ۳یهودیهیه ترکه کوده و ایبارِ دیگر به طرفه جلیل بوشو. ۴و بأیستی از سامره ردّه بوسته بی. ۵پس به ایتأ شهر از سامره کی اونه نام سوخار بو، فَرسه؛ نزدیکه او تیکه زمینی کی یعقوب خو پسر یوسفه فده بو. ۶یعقوبه چاه اویه نَهه بو و عیسی کی از سفر خسته بوسته بو، چایه کنار بینیشته. حدوداً ساعت دوازده ظهر بو.
۷در اَ وخت زنی از مردمأنه سامره آب فکشنه وستی بَمو. عیسی اونه بوگفته: «ایپچه آب مره فدن.» ۸او وخت اونه شاگردأن بوشو بید شهر، غذا تهیه بوکونید.
۹زن اونه بوگفته: «چوطو تو کی یهودی ایسی، از من کی ایتأ زنه سامرییم، آب خوأیی؟» چونکی یهودیأن سامریأنه اَمره هیچ معاشرتی نأشتیدی.
۱۰عیسی در جواب بوگفته: «اگر بخششه خدایه بدأنستی بی و دأنستی کی چه کسی از تو آب خوأیه، تو خودت از اون خوأستی تره آبه روانی کی حیات بخشه، عطا بوکونه.»
۱۱زن اونه بوگفته: «ای سرور، سطل نأری و چایم خیلی گوده، پس آبه روانَ از کویه اَوری؟ ۱۲آیا تو از اَمی پئر یعقوبم پیلهتری کی اَ چایه اَمَره فده و خودش و اونه پسرأن و اونه گاو و گوسفندأن از او چاه آب خوردیدی؟»
۱۳عیسی بوگفته: «هر کسی از اَ آب بوخوره، بازم تشنه به. ۱۴امّا هر کی از او آبی کی من اونه فدم بوخوره، هرگز تشنه نیبه. چونکی آبی کی من اونه فدم، در اون چشمهیه آبی به، کی تا زندگییه اَبدی جوشأنه!»
۱۵زن بوگفته: «ای سرور، از اَ آب مره فدن تا دِ تشنه نبم و آب فکشنهره اَیه نأیم.»
۱۶عیسی بوگفته: «بوشو تی مردَ دوخوأن و وأگرد.»
۱۷زن جواب بده: «مرد نأرم.»
عیسی بوگفته: «راست گی کی مرد نأری. ۱۸چونکی پنجتأ مرد دأشتی و اونم کی الأن دأری تی مرد نییه. اونچی کی بوگفتی درسته!»
۱۹زن بوگفته: «ای سرور، دینم کی تو ایتأ نبی ایسی! ۲۰اَمی پئرأن اَ کوه رو عبادت کودیدی، امّا شومأن یهودیأن، گیدی جایی کی بأید در اویه عبادت بوکونید، اورشلیمه.»
۲۱عیسی بوگفته: «ای زن، باور بوکون زمانی فَرسه کی پئره نه اَ کوه رو عبادت کونیدی، نه اورشلیمه میأن. ۲۲شومأن اونچییه کی نشنأسیدی عبادت کونیدی، امّا اَمأن اونچییه کی شنأسیم عبادت کونیم، چونکی نجات به وسیلهیه قومه یهود فراهم به. ۲۳امّا زمانی اَیه و الأنم او زمان فَرسه کی عبادتکونندهیأنه حقیقی، پئره در روح و راستی عبادت کونیدی، چونکی پئر به دونباله اَجور عبادتکونندهیأن ایسه. ۲۴خدا روحه و اونه عبادتکونندهیأن بأید اونه در روح و راستی عبادت بوکونید.»
۲۵زن بوگفته: «دأنم کی مسیح (یعنی ‹مسح بوبوسته›) اَیه. وختی اون بأیه، همه چیزه اَمَره خبر دهه.»
۲۶عیسی اونه بوگفته: «من کی تی اَمره حرف زِئن درم، هونم.»
۲۷او لحظه عیسی شاگردأن از راه فَرسهییدی و از اَنکی اون ایتأ زنه اَمره حرف زِئن دوبو، تعجب بوکودیدی. امّا هیچکی وَنَورسه کی: «چی خوأیی؟» یا «چره او زنه اَمره حرف زنی؟» ۲۸اون وخت زن خو کوزهیه جا بنَه و به شهر بوشو و مردمه بوگفته: ۲۹«بأیید مردییه بیدینید کی هر چی کی تا الأن بوکوده بوم، مره بوگفته. آیا امکان نأره کی اون مسیح ببه؟» ۳۰پس اوشأن از شهر بیرون بَموییدی و عیسی ورجه بوشوییدی.
۳۱اَ میأن، شاگردأن از اون خوأهش بوکودیدی و بوگفتیدی: «اوستاد چیزی بوخور!»
۳۲امّا عیسی اوشأنه بوگفته: «من خوراکی، خوردنهره دأرم کی شومأن از اون چیزی نأنیدی.»
۳۳شاگردأن همدیگره بوگفتیدی: «مگر کسی اونهره خوراکی بأورده؟»
۳۴عیسی اوشأنه بوگفته: «می خوراک اَنه کی ارادهیه او کسییه کی مره اوسه کوده بجا بأورم و اونه کاره به کمال برسأنم. ۳۵آیا اَ حرفه نیشنَوستیدی کی: ‹چهار ماه بیشتر به وخته درو نمأنسته›؟ امّا من شمره گم، شیمی چشمأنه وأکونید و بیدینید کی الأن مزرعهیأن آمادهیه درویه. ۳۶الأن دروگر خو مزده فیگیره و حاصلی برای زندگییه اَبدی به دست اَوره، تا اونی کی بکاشته و اونی کی درو بوکوده، با هم شاد بیبید. ۳۷در اَیه اَ گفته درسته کی: ‹اینفر کأره، و اینفر دیگر درو کونه›. ۳۸من شمره اوسه کودم تا محصولییه درو بوکونید کی شیمی دسترنج نییه. دیگرأن سخت کار بوکودیدی و شومأن اوشأنه دسترنجه بردأشت کونیدی.»
۳۹پس به دونباله شهادته او زنی کی بوگفته بو: «هرچی کی تا الأن بوکوده بوم، مره بوگفته،» خیلی از سامریأنه ساکنه او شهر به عیسی ایمأن بأوردیدی. ۴۰وختی کی او سامریأن عیسی ورجه بَموییدی، از عیسی بخوأستیدی کی اوشأنه ورجه بِیسه. پس دو روز اویه بِیسه. ۴۱و خیلییأنم بخاطره ایشنَوستنه اونه حرفأن ایمأن بأوردیدی. ۴۲اوشأن او زنه بوگفتیدی: «تنها دِ بخاطره تی حرفأن ایمأن نأوریم، چونکی اَمأن خودمأن اونه حرفأنه بیشنَوستیم و دأنیم کی حقیقتاً اَ مرد نجاتدهندهیه دنیایه.»
عیسی جلیلِ میأن
۴۳بعد از دو روز، عیسی از اویه به جلیل بوشو. ۴۴(قبلاً خودش بوگفته بو کی: «نبی در خودشه محل احترام نأره.») ۴۵وختی به جلیل فَرسه، جلیلیأن اونه به گرمی قبول بوکودیدی، چونکی اوشأن بخاطره عید به اورشلیم بوشو بید و اونچییه کی عیسی اویه انجام بده بو، بیده بید.
شفایه ایتأ درباری پسر
۴۶بعد از اون، عیسی دوباره به قانایه جلیل بوشو، اویه کی آبه تبدیل به شراب بوکوده بو. در اویه ایتأ از افسرأن ایسه بو کی پسری مریض کَفَرناحومِ میأن دأشتی. ۴۷وختی بیشنَوسته کی عیسی از یهودیه به جلیل بَمو، به اونه دِئن بوشو و منّت بوکوده کی بأیه اونه پسره کی در حال مرگ بو، شفا بده.
۴۸عیسی اونه بوگفته: «تا معجزات و چیزأنه عجیب نیدینید، ایمأن نأوریدی!»
۴۹او مرد بوگفته: «ای سرور قبل از اونکی می زأی بیمیره، بیأ.»
۵۰عیسی اونه بوگفته: «بوشو، تی پسر زنده مأنه.» او مرد عیسی کلامه قبول بوکوده و به راه دکفته.
۵۱هنوز راه میأن ایسه بو کی اونه خدمتکارأن بَموییدی و بوگفتیدی: «تی پسر زنده و سالمه.» ۵۲از اوشأن وَورسه: «چی ساعتی اون شفا پیدا بوکوده؟» بوگفتیدی: «دیروز ساعت یکِ بعد از ظهر تب، اونه وله کوده.» ۵۳او وخت پئر بفهمسته کی اَن هو ساعتی بو کی عیسی اونه بوگفته بو: «تی پسر زنده مأنه.» پس خودش و اونه تمامه خانواده ایمأن بأوردیدی. ۵۴اَن دوّمین معجزهیی بو کی عیسی وختی کی از یهودیه به جلیل بَمو بو، انجام بده.