زیاده بوستنه پنجتأ نان و دوتأ ماهی
۱مدتی بعد، عیسی به او طرفه دریاچه جلیل کی هو دریاچه تیبِریه بو، بوشو. ۲گرویه زیادی اونه دونبالسر بوشوییدی چونکی معجزاتی کی با شفایه مریضأن انجام بده بو، بیده بید. ۳پس عیسی تپه جور بوشو و خو شاگردأنه اَمره اویه بینیشته. ۴(یهودیأنه عیده پِسَخ نزدیک بو.) ۵وختی عیسی نیگاه بوکوده، بیده کی گرویه زیادی اونه طرف اَمون دریدی، فیلیپُسه بوگفته: «از کویه نان بیهینیم تا اَشأن بوخورید؟» ۶عیسی اَ حرفه بوگفته چون خوأستی اونه امتحان بوکونه و خودش بهتر دأنستی کی چی بوکونه.
۷فیلیپُس جواب بده: «دیویست دینار نانم اوشأنه سئره نوکونه، حتی اگر هر کدامه اوشأن ایپچه نان بوخورید.» (دیویست دینار، او موقع حدوده هشت ماهه کارگره مزد بو.)
۸ایتأ دیگر از شاگردأن به نامِ آندریاس کی شَمعونِ پِطرُسِ برأر بو، بوگفته: ۹«ایتأ پسر بچه ایسَه کی پنجتأ نانه جو و دوتأ ماهی دأره، امّا اَن، چوطو اَ گرویه سئره کونه؟»
۱۰عیسی بوگفته: «مردمه بینیشأنید.» اویه سبزهزار زیاد بو. او جمعیت میأن پنج هزار نفر فقط مرد بید. ۱۱اون وخت عیسی نانه فیگیفته و شکرگزاری بوکوده و اونه شاگردأن، بین اوشأنی کی نیشته بید، تقسیم بوکودیدی، و ماهییأنه اَمرهیم هو کاره بوکوده، به اندازهیی کی خوأستیدی اوشأنه فده. ۱۲وختی سئره بوستیدی، خو شاگردأنه بوگفته: «هر چی زیاد بَمو خوردهنانأنه جمعَ کونید تا چیزی از بین نشه.» ۱۳پس اوشأنه جمعَ کودیدی و از باقیماندهیه او پنجتأ نانه جو کی جماعت بوخورده بید، دوازدهتأ زنبیل پُره بوسته!
۱۴مردم با دِئنه اَ معجزه کی از عیسی ظاهره بوسته، بوگفتیدی: «راستی، راستی کی اون هو پیامبری ایسه کی بأیستی به جهان بَمو بی.» ۱۵عیسی وختی بفهمسته کی اوشأن تصمیم دأریدی اونه به زور پادشاه بوکونید، او جایه ترکه کوده و تنهایی به کوه بوشو.
عیسی آبه رو راه شه
۱۶غروب دم، اونه شاگردأن به سمته دریاچه بیزیر بَموییدی. ۱۷هوا تاریک بو و عیسی هنوز اوشأنه اَمره نِیسه بو، اوشأن سوارِ قایق بوبوستیدی و به او طرفه دریاچه، به طرفه کَفَرناحوم بوشوییدی. ۱۸امّا در اَ موقع، دریاچه بخاطره وزشه باده سختی کی اَمویی به تلاطم دکفته. ۱۹وختی به اندازه پنج یا شیش کیلومتر پارو بزه بید، عیسایه بیدهییدی کی آبه رو راه شوئون دره و قایقه نزدیکه بوستن دره. پس هراسأنه بوستیدی. ۲۰امّا عیسی اوشأنه بوگفته: «منم، نترسید!» ۲۱اون وخت خوأستیدی اونه سوارِ قایق بوکونید، کی قایق هو لحظه به مقصد فَرسه.
عیسی، نانه حیاته
۲۲روزِ بعد، جماعتی کی او طرفه دریاچه ایسه بید، بفهمستیدی کی بجز ایتأ قایق، قایقه دیگری اویه ننَه بو و دأنستیدی کی عیسی خو شاگردأنه اَمره اونه سوارَ نوبوسته بو، بلکی شاگردأن تنهایی بوشو بید. ۲۳اون وخت قایقأنه دیگری از تیبِریه بَموییدی و نزدیکه جایی فَرسهییدی کی اوشأن بعد از شکرگزاریه عیسی، نان بوخورده بید. ۲۴وختی مردم بفهمستیدی کی نه عیسی اویه ایسه و نه اونه شاگردأن، او قایقأنه سوارَ بوستیدی و به دونباله عیسی به کَفَرناحوم بوشوییدی.
۲۵وختی اونه او طرفه دریاچه پیدا بوکودید، اونه وَورسهییدی: «ای اوستاد، کِـی اَیه بَمویی؟»
۲۶عیسی جواب بده: «آمین، آمین، شمره گم، می دونبال گردیدی نه به دلیله معجزاتی کی بیدهییدی، بلکی بخاطره او نانی کی بوخوردیدی و سئره بوستیدی. ۲۷کار بوکونید امّا نه خوراکه فانیره، برای خوراکی کی تا زندگییه اَبدی باقییه، خوراکی کی انسانه پسر شمره فده. چونکی بر پسره کی خدایه پئر، مُهرِ تأیید بزه.»
۲۸اون وخت از اون وَورسهییدی: «چی بوکونیم تا کارأیی کی خدا خوأیه انجام بدیم؟»
۲۹عیسی در جواب بوگفته: «کاری کی خدا خوأستهیه اَنه کی به او کسی کی اون اوسه کوده ایمأن بأورید.»
۳۰بوگفتیدی: «چی معجزهیی اَمَره نیشأن دیهی تا با اونه دِئن، تره ایمأن بأوریم؟ چی کونی؟ ۳۱اَمی پئرأن بیابانه میأنی مَنّایه کی خوراکه آسمانی بو، بوخوردیدی هوطو کی بینیویشته نَهه: ‹اون از آسمان اوشأنه نان فده تا بوخورید.›»
۳۲عیسی جواب بده: «آمین، آمین، شمره گم، موسی نبو کی از آسمان او نانه شمره فده، بلکی می پئر بو کی نانه حقیقییه از آسمان شمره فده. ۳۳چونکی خدا نان، کسییه کی از آسمان نازله به و به دنیا حیات بخشه.»
۳۴پس بوگفتیدی: «اَ نانه برای همیشه اَمَره فدن.» ۳۵عیسی اوشأنه بوگفته: «من نانه حیات ایسم، هر کی می ورجه بأیه، هرگز گرسنه نیبه و هر کی مره ایمأن بأوره، هرگز تشنه نیبه. ۳۶ولی هوطو کی شمره بوگفتم، هرچند کی مره بیدهییدی، امّا ایمأن نأوریدی. ۳۷هر کسی کی پئر، مره ببخشه، می ورجه اَیه و هر کی می ورجه بأیه، هیچ وخت اونه از خودم دوره نوکونم. ۳۸چونکی از آسمان بیزیر نَموم کی می خوأستهیه عمل بوکونم، بلکی بَموم تا خوأستهیه کسییه کی مره اوسه کوده انجام بدَم. ۳۹و خوأستهیه کسی کی مره اوسه کوده اَنه کی کسأنییه کی اون مره ببخشه، هیچکدامه از دست ندم، بلکی اوشأنه در روزِ آخر ویریزأنم. ۴۰و می پئره خوأسته اَنه کی هر کسی کی پسره بیدینه به اون ایمأن بأوره، از زندگییه اَبدی برخوردأره به، و من اونه در روزِ آخر ویریزأنم.»
۴۱اون وخت یهودیأن دربارهیه اون شروع به همهمه بوکودیدی، چونکی بوگفته بو: «من او نان ایسم کی، از آسمان نازله بوسته.» ۴۲اوشأن گفتیدی: «مگر اَ مرد، عیسی، یوسفه پسر نییه کی اونه پئر و ماره اَمأن شنأسیم؟ پس چوطو گه کی ‹از آسمان نازله بوستم›؟»
۴۳عیسی در جواب بوگفته: «همدیگره اَمره همهمه نوکونید! ۴۴هیچکس نتأنه می ورجه بأیه مگر، پئری کی مره اوسه کوده اونه جذب بوکونه. من اونه در روزِ آخر ویریزأنم. ۴۵در کیتابه انبیا بَمو کی: ‹همه از خدا تعلیم گیریدی.› پس هر کی از خدا بیشنَوه و از اون تعلیم بیگیره، می ورجه اَیه. ۴۶هیچ کس پئره نیده، مگر اون کسی کی از طرفه خدا بَمو؛ اون، پئره بیده. ۴۷آمین، آمین، شمره گم، هر کی ایمأن بأوره، از زندگییه اَبدی برخوردأره. ۴۸من نانه زندگی ایسم. ۴۹شیمی پئرأن بیابانه میأن مَنّایه بوخوردیدی، ولی به هر حال بمَردیدی. ۵۰امّا نانی کی از آسمان نازله به، هر کی از اون بوخوره، نیمیره. ۵۱اون نانه زنده من ایسم کی از آسمان نازله بوسته. هر کی اَ نانه بوخوره، تا اَبد زنده مأنه. نانی کی من برای حیاته دنیا بخشم، می بدنه.»
۵۲پس بحثه تندی حاکمأنه یهوده میأن به وجود بَمو کی: «اَ مرد چوطو تأنه خو بدنه اَمَره فده تا بوخوریم؟»
۵۳عیسی اوشأنه بوگفته: «آمین، آمین، شمره گم کی تا انسانه پسره بدنه نوخورید و اونه خونه ننوشید، در خودتأن زندگی اَبدی نأریدی. ۵۴هر کی می بدنه بوخوره و می خونه بنوشه، زندگییه اَبدی دأره و من در روزِ آخر اونه ویریزأنم. ۵۵چونکی می بدن خوراکه حقیقی و می خون نوشیدنییه حقیقییه. ۵۶کسی کی می بدنه خوره و می خونه نوشه در من ساکنه به و منم در اون ساکنه بم. ۵۷هوطو کی پئره زنده مره اوسه کوده منم به می پئر زندهیم، اونی کی مره خوره، توسطه من زنده مأنه. ۵۸اَن، نانییه کی از آسمان نازله بوسته، نه مثله اونچی کی شیمی پئرأن بوخوردیدی و به هر حال بمَردیدی؛ بلکی هر کی از اَ نان بوخوره، تا اَبد زنده مأنه.» ۵۹عیسی اَ حرفأنه زمانی بوگفته کی کَفَرناحومه کنیسه میأن تعلیم دَیی.
عیسی شاگردأن عیسایه ترکه کودید
۶۰خیلی از اونه شاگردأن با ایشنَوستنه اَ حرفأن بوگفتیدی: «اَ تعلیم خیلی سخته، کی تأنه اونه قبول بوکونه؟»
۶۱عیسی دأنستی کی اونه شاگردأن دربارهیه اونه حرفأن همهمه کودن دریدی. اوشأنه بوگفته: «آیا اَن باعثه شیمی انحراف به؟ ۶۲پس اگر انسانه پسره بیدینید کی به خو جایه اوّل صعود بوکونه، چی کونیدی؟ ۶۳روحه کی زندَه کونه، جسم فایدهیی نأره. حرفأنی کی من شمره بوگفتم، روح و زندگییه. ۶۴امّا بعضی از شومأن ایسهییدی کی ایمأن نأوریدی.» عیسی از اوّل دأنستی کی چی کسأنی ایمأن نأوریدی و کییه کی اونه به دشمن تسلیم کونه. ۶۵بعد از اون، بوگفته: «هَنه وستی شمره بوگفتم کی هیچکس نتأنه می ورجه بأیه، مگر اَنکی از پئره طرف به اون عطا بوبوسته بی.»
۶۶در اَ زمان خیلی از اونه شاگردأن وأگردستیدی و دِ اونه همرأهی نوکودیدی. ۶۷پس عیسی او دوازده شاگرده کی قبلاً انتخاب بوکوده بو بوگفته: «آیا شومأنم خوأییدی بیشید؟»
۶۸شَمعونِ پِطرُس جواب بده: «ای سرور، کی ورجه بیشیم؟ کلماته زندگییه اَبدی تی ورجه نَهه. ۶۹و اَمأن ایمأن بأوردیم و دأنیم کی تویی او قدّوس از پیشه خدا.»
۷۰عیسی اوشأنه جواب بده: «مگر شومأن دوازده نفره من انتخاب نوکودم؟ با اَ حال ایتأ از شومأن از ابلیسه.» ۷۱اون به یهودا، شَمعونِ اِسْخَریوطی پسر، اشاره کودی، چونکی ایتأ از او دوازده نفر بو کی بعد از مدتی عیسایه به دشمن تسلیم کودی.