ایلعازَرِ مَردن
۱مردی ایلعازَر نام مریض بو. اون از مردمأنه بیتعَنْیا بو، دِهی کی مریم و اونه خواخور مارتا اویهشین بید. ۲مریم او زنی بو کی عیسی پایأنه معطر بوکوده و خو گیسه اَمره اونه خوشکه کوده. اونه برأر ایلعازَر مریضه بوسته بو. ۳پس ایلعازَرِ خواخورأن، عیسیره پیغام بدَییدی و بوگفتیدی: «ای سرور، تی دوستِ عزیز مریضه.»
۴عیسی وختی اَ خبره بیشنَوسته بوگفته: «اَ مریضی مرگه اَمره به آخر نرسه، بلکی خدا جلاله وستییه، تا خدا پسر، توسطه اونه مریضی جلال پیدا بوکونه.» ۵عیسی مارتا و اونه خواخور و ایلعازَرَ دوست دأشتی. ۶پس وختی بیشنَوسته کی ایلعازَر مریضه، دو روز دیگرم در جایی کی ایسه بو، بِیسه.
۷بعد از اون، خو شاگردأنه بوگفته: «بأیید بازم به یهودیه بیشیم.»
۸اونه شاگردأن بوگفتیدی: «اوستاد، چند روزِ پیش بو کی یهودیأن خوأستیدی تره سنگساره کونید، تو بازم خوأیی اویه بیشی؟»
۹عیسی جواب بده: «مگر هر روز دوازده ساعت نییه؟ اونی کی در روز راه شه لغزش نوخوره، چونکی نوره اَ دنیایه دینه. ۱۰امّا اونی کی در شب راه شه لغزش خوره، چونکی نوری نأره.» ۱۱بعد از اَ حرفأن، اوشأنه بوگفته: «اَمی رفق ایلعازَر خوفته، امّا شوئون درم تا اونه بیداره کونم.»
۱۲پس شاگردأن اونه بوگفتیدی: «ای سرور، اگر خوفته، خوره خوره خوب به.» ۱۳امّا عیسی از اونه مرگ حرف زهیی، در حالی کی اونه شاگردأن فکر کودیدی کی گه اون خوفته.
۱۴اون وخت عیسی آشکارا اوشأنه بوگفته: «ایلعازَر بمَرده. ۱۵شیمی وستی خوشحالم کی اویه نِیسه بوم، تا ایمأن بأورید. امّا الأن اونه ورجه بیشیم.»
۱۶پس توما کی به دوقولو معروف بو، شاگردأنه بوگفته: «بأیید اَمأنم بیشیم و اونه اَمره بیمیریم.»
عیسی، قیامت و حیاته
۱۷وختی عیسی اویه فَرسه، بفهمسته کی چهار روزِ ایلعازَرَ قبره میأن بنَهییدی. ۱۸بیتعَنْیا حدوداً سه کیلومتر اورشلیمه اَمره فاصله دأشتی. ۱۹یهودیأنه زیادی مریم و مارتا ورجه بَمو بید تا اوشأنه بخاطره مرگه ایلعازَر تسلی بدید. ۲۰پس وختی مارتا بیشنَوسته کی عیسی اویه اَمون دره، اونه استقبال بوشو. امّا مریم خانه میأن بِیسه. ۲۱مارتا عیسایه بوگفته: «ای سرور، اگر اَیه بِیسه بی، می برأر نَمردی. ۲۲امّا دأنم کی الأن اگر هر چی از خدا بخوأیی، تره فده.»
۲۳عیسی اونه بوگفته: «تی برأر زندَه به.»
۲۴مارتا اونه بوگفته: «دأنم کی در روزِ قیامت زندَه به.»
۲۵عیسی بوگفته: «قیامت و حیات من ایسم. اونی کی مره ایمأن بأوره، حتی اگر بیمیره بازم زندَه به. ۲۶و هر کی زندهیه و مره ایمأن دأره، یقیناً تا اَبد نیمیره. آیا اَنه باور کونی؟»
۲۷مارتا بوگفته: «بله، ای سرور، من ایمأن دأرم کی تو ایسی مسیح، خدا پسر، اونی کی بأید به جهان بَمو بی.»
۲۸اَنه بوگفته و بوشو خو خواخور مریمه دوخوأده و خلوتی اونه بوگفته: «اوستاد اَیه ایسه و تره دوخوأنه.» ۲۹مریم وختی اَنه بیشنَوسته، بدونه معطلی ویریشته و اونه ورجه بوشو. ۳۰عیسی هنوز وارده دهکده نوبوسته بو، بلکی جایی ایسه بو کی مارتا اونه ملاقات بوکوده بو. ۳۱یهودیأنی کی مریمه اَمره خانه میأن ایسه بید و اونه تسلی دَییدی، وختی بیدهییدی کی مریم عجله اَمره ویریشته و بیرون بوشو، اونه دونبالسر بوشوییدی، فکر کودیدی کی قبره سر شوئون دره تا اویه گریه و زاری بوکونه. ۳۲وختی مریم اویه فَرسه کی عیسی ایسه بو، اونه بیده و اونه پا زیر بکفته و بوگفته: «ای سرور، اگر اَیه بِیسه بی، می برأر نَمردی!» ۳۳وختی عیسی، گریه و زاریه مریم و یهودیأنی کی اونه اَمره همرأه بید، بیده، اونه روح آشفته و سخت منقلبه بوسته. ۳۴وَورسه: «اونه کویه بنَهییدی؟»
بوگفتید: «ای سرور، بیأ و بیدین.» ۳۵عیسی گریه بوکوده. ۳۶پس یهودیأن بوگفتیدی: «بیدینید چقدر اونه دوست دأشتی.» ۳۷امّا بعضییأن بوگفتیدی: «آیا کسی کی او مردِ کوره چشمأنه بینا بوکوده، نتأنستی ایلعازَرَ مرگه جلویه بیگیره؟»
ایلعازَرِ زندَه بوستن
۳۸بعد از اون، عیسی، در حالی کی باز آشفته بو، قبره سر بَمو. قبر، غاری بو کی اونه دهأنه رو سنگی بنَه بید. ۳۹بفرمأسته: «سنگه اوسَنید.»
مارتا میّتِ خواخور بوگفته: «ای سرور، الأن دِ بویه بد دهه، چونکی چهار روز بوگذشته.»
۴۰عیسی اونه بوگفته: «مگر تره نوگفتم کی اگر ایمأن بأوری، خدا جلاله دینی؟» ۴۱پس سنگه اوسَدیدی. اون وخت عیسی آسمانه نیگاه بوکوده و بوگفته: «پئر تره شکر کونم کی مره بیشنَوستی. ۴۲من دأنستیم کی همیشه مره ایشنَوی. امّا اَنه کسأنی وستی بوگفتم کی در اَیه ایسهییدی، تا ایمأن بأورید کی تو مره اوسه کودی.» ۴۳اَنه بوگفته و بعد از اَن، صدایه بلنده اَمره دوخوأده: «ایلعازَر، بیرون بیأ!» ۴۴پس او میّت کی اونه دست و پایه کفنه اَمره دَوَسته بید و اونه صورته ایتأ دستماله اَمره بپوشأنه بید، بیرون بَمو. عیسی اوشأنه بوگفته: «اونه بازه کونید و وئلید بشه.»
عیسی قتله توطئه
۴۵پس خیلی از یهودیأنی کی به دِئنه مریم بَمو بید و عیسی کاره بیده بید، اونه ایمأن بأوردیدی. ۴۶امّا بعضییأن بوشوییدی فَریسیأنه ورجه و اوشأنه از اونچی کی عیسی بوکوده بو، خبر بدَییدی. ۴۷پس سرأنه کاهنأن و فَریسیأن بینیشتیدی و مشورت بوکودیدی. بوگفتیدی: «چی بوکونیم؟ اَ مرد معجزاته زیادی ظاهره کونه. ۴۸اگر وئلیم اون، هوطو پیش بشه، همه به اون ایمأن اَوریدی و رومیأن اَییدی و اَ مکانه و اَ قومه از اَمی دست بیرون اَوریدی.»
۴۹امّا ایتأ از اوشأن کی اونه نام قیافا و در او سال کاهنِ اعظم بو، دیگرأنه بوگفته: «شومأن هیچی نأنیدی. ۵۰فکر نوکونید صلاح اَنه کی اینفر قومه وستی بیمیره، تا اَنکی تمامه مردم نابوده بید.» ۵۱امّا اَ حرف از خودش نوبو، بلکی چون در او سال اون کاهنِ اعظم بو اَطو نبوّت بوکوده کی عیسی قومه وستی میره، ۵۲نه تنها قومه وستی، بلکی برای جمعَ کودن و ایتأ بوستنه خدا زأکأن کی پراکندهییدی. ۵۳بعد از او روز، اونه قتله توطئهیه دیچهییدی.
۵۴از اون به بعد، عیسی آشکارا دِ یهودیأنه میأن رفت و آمد نوکودی، بلکی به شهری کی اونه نام اِفْرایم بو در ناحیهیی نزدیکه بیابان بوشو و خو شاگردأنه اَمره اویه بِیسه.
۵۵وختی یهودیأنه عیده پِسَخ نزدیکه بوسته، عده زیادی از جاهایه مختلف به اورشلیم بوشوییدی تا رسمه تطهیر کودنه قبل از پِسَخَ بجا بأورید. ۵۶اوشأن به دونبال عیسی بید، وختی معبده صحنِ میأن ایسه بید، همدیگره گفتیدی: «چی فکر کونیدی؟ آیا اصلاً عیدهره نأیه؟» ۵۷امّا سرأنه کاهنأن و فَریسیأن دستور بده بید کی هر وخت کسی بدأنه عیسی کویه ایسه، خبر بده تا اونه دستگیر بوکونید.