۱«اَ چیزأنه شمره بوگفتم تا از راه بدره نیبید! ۲شمره از کنیسهیأن بیرونه کونیدی. حتی زمانی فَرسه کی هر کی شمره بوکوشه، فکر کونه کی خدایه خدمت بوکوده. ۳اَ کارأنه کونیدی، چونکی نه پئره شنأسیدی نه مره! ۴اَ حرفأنه شمره بوگفتم تا وخته اونه انجام فَرسه، به یاد بأورید کی شمره آگاه بوکوده بوم. اوشأنه از اوّل شمره نوگفتم، چونکی خودم شیمی اَمره بوم.
تعلیم دربارهیه روحه خدا
۵«الأن کسی کی مره اوسه کوده اونه ورجه شوئون درم و هیچکدام ونَورسیدی ‹کویه شوئون دری؟› ۶امّا می حرفأنه وستی شیمی دیل پُر از غم بوبوسته. ۷با اَ حال من شمره حقیقته گم کی می شوئون به نفعِ شومأنه، چونکی اگر نشم، او پشتیبان شیمی ورجه نأیه، امّا اگر بشم، اونه شیمی ورجه اوسه کونم. ۸و وختی اَیه، جهانه از اونه گناه، و از عدالته خداوند، و از روزِ داوری آگاه کونه. ۹گناهه جهان، بیایمانی به منه. ۱۰عدالت فراهمه، چونکی من پئره ورجه شوئون درم و دِ مره نیدینیدی. ۱۱داوری اَیه چونکی رئیسه اَ جهان داوری بوبوسته.
۱۲«خیلی چیزأنه دیگر دأرم کی شمره بگم، امّا الأن طاقتِ اونه ایشنَوستنه نأریدی. ۱۳امّا وختی روحه راستی بأیه، شمره به طرفه حقیقت هدایت کونه. چونکی اون از طرفه خودش حرفی نزنه، بلکی اونچییه کی ایشنَوه، گه، و اونچییه کی پیش اَیه، شمره خبر دهه. ۱۴اون مره جلال دهه، چونکی اونچییه کی از من فیگیره، شمره خبر دهه. ۱۵هر چیزی کی پئرهشینه، میشینم ایسه. هَنه وستی بوگفتم کی اونچییه کی از من فیگیره، شمره خبر دهه.
عیسی خو شاگردأنه تسلی دهه
۱۶«پس از مدته کمی، دِ مره نیدینیدی، بعد از مدته کمه دیگری بازم مره دینیدی.»
۱۷اون وخت بعضی از اونه شاگردأن همدیگره بوگفتیدی: «اونه منظور از اَ حرفأن چییه کی: ‹پس از مدته کمی، دِ مره نیدینیدی و پس از مدته کمه دیگری بازم مره دینیدی›؟ یا اَنکی گه ‹چونکی پئره ورجه شوئون درم›؟» ۱۸پس همدیگره گفتیدی: «اَ ‹مدته کمی› کی گه، چییه؟ اونه منظوره نفهمیم؟»
۱۹امّا عیسی قبلاً دأنستی کی خوأییدی از اون سؤال بوکونید؛ پس اوشأنه بوگفته: «آیا اَنه وستی همدیگره اَمره بحث کونیدی کی بوگفتم ‹پس از مدته کمی، دِ مره نیدینیدی، و پس از مدته کمه دیگری بازم مره دینیدی؟› ۲۰آمین، آمین، شمره گم، شومأن گریه و زاری کونیدی امّا دنیا خوشحاله به. شومأن غمگینه بیدی، امّا شیمی غم به شادی تبدیله به. ۲۱زن تا وخته زأیمأن درد کشه، چونکی اونه وخت فَرسه. امّا وختی کی اونه زأی به دنیا بَمو، دِ خو درده به یاد نأوره، چونکی خوشحاله از اَنکی انسانی به دنیا بَمو. ۲۲هَطو کی شومأنم الأن غمگینیدی، امّا بازم شمره دینم کی شیمی دیل شاده به و هیچکس او شادییه از شومأن فینگیره. ۲۳او روز دِ چیزی از من نخوأییدی. آمین، آمین، شمره گم، هر چی از پئر به نامِ من بخوأیید، اونه شمره فده. ۲۴تا الأن به نامِ من چیزی نخوأستیدی. بخوأیید تا پیدا بوکونید و شیمی شادی کامله به.
۲۵«اَ چیزأنه مَثَله اَمره شمره بوگفتم، امّا زمانی فَرسه کی، دِ شیمی اَمره اَجور حرف نزنم، بلکی آشکارا در مورده پئر شمره گم. ۲۶او روز به نامِ من تقاضا کونیدی و شمره نگم کی من از طرفه شومأن از پئر تقاضا کونم. ۲۷چره کی پئر خودش شمره دوست دأره، چونکی شومأن مره دوست دأشتیدی و ایمأن بأوردیدی کی از خدا ورجه بَموم. ۲۸من از پئره ورجه بَموم و به اَ دنیا وارده بوستم، و الأن اَ دنیایه ترکه کونم و پئره ورجه شم.»
۲۹اون وخت اونه شاگردأن بوگفتیدی: «الأن آشکارا حرف زنی، نه مَثَله اَمره. ۳۰الأن دِ دأنیم کی از همه چیز آگاهی و حتی احتیاج نأری کسی خو سؤاله تی اَمره در میأن بنَه. هَنه وستی ایمأن دأریم کی از خدا ورجه بَمویی.»
۳۱عیسی اوشأنه بوگفته: «آیا الأن واقعاً ایمأن دأریدی؟ ۳۲ولی زمانی فَرسه کی، و حقیقتاً الأن فَرسه کی پخشه بیدی و هر کی خو خانه و زندگی سر شه و مره تنها نَهه. ولی من تنها نییم، چونکی پئر می اَمرهیه. ۳۳اَ چیزأنه شمره بوگفتم تا در من آرامش بدأرید، دنیا میأن شومأن به زحمت دکفیدی؛ ولی شیمی دیل قوی ببه، چونکی من بر دنیا غلبه بوکودم.»