قبره خالی
۱در اوّلین روزِ هفته، وخته سحر، زمانی کی هوا هنوز تاریک بو، مریم مَجْدَلیّه مقبره ورجه بوشو و بیده کی اونه سنگ اوسَده بوبوسته. ۲پس بدو بدو بوشو شَمعونِ پِطرُسِ ورجه و او شاگرده دیگری کی عیسی، اونه دوست دأشتی. مریم اوشأنه بوگفته: «اَمی سروره از قبر ببردیدی و نأنیم کویه بنَهییدی.» ۳پس پِطرُس اویتأ شاگرده اَمره بیرون بَمو و بوشوییدی به سمته مقبره. ۴هر دوتأ دووَستیدی، امّا اویتأ شاگرد تندتر بوشو، از پِطرُس پیش دکفته و اوّل اون به مقبره فَرسه. ۵پس خمه بوسته و بیده کی پارچهیه کفن اویه نَهه. امّا مقبره دورون نوشو. ۶پس شَمعونِ پِطرُسم، اونه دونبالسر بَمو و مقبره دورون بوشو و بیده کی پارچه کفنی اویه نَهه، ۷امّا او دستمالی کی عیسی سر دَوَسته بید، پارچهیه کفنی کنار ننَه بو، بلکی جدا و تا بوبوسته جایی دیگر نَهه بو. ۸پس او شاگرده دیگرم کی اوّل به مقبره فَرسه بو، بوشو بودورون، بیده و ایمأن بأورده. ۹چونکی هنوز کیتابه مقدّسه درک نوکوده بید کی اون بأید از مُردهیأنه میأن ویریزه. ۱۰اون وخت او دوتأ شاگرد خوشأنه خانه وأگردستیدی.
ظاهر بوستنه عیسی به مریمه مَجْدَلیّه
۱۱ولی مریم بیرونه مقبره ایسه بو و گریه کودی. اون گریه اَمره خمه بوسته تا مقبره دورونه نیگاه بوکونه. ۱۲نیگاه بوکوده و دوتأ فرشتهیه بیده کی لیباسه سفید، دوکوده بید، او جایی کی عیسی جسده بنَه بید، ایتأ سره ورجه و اویتأ پا ورجه نیشته بید. ۱۳اوشأن اونه بوگفتیدی: «ای زن، چره گریه کونی؟»
جواب بده: «می سروره ببردیدی و نأنم کویه بنَهییدی.»
۱۴وختی اَنه بوگفته وأگردسته و عیسایه اویه سرپا بیده، ولی نشنأخته. ۱۵عیسی اونه بوگفته: «ای زن، چره گریه کونی؟ کی دونبال گردی؟»
مریم به خیال اَنکی باغبأنه، بوگفته: «ای سرور، اگر تو اونه اوسَدی مره بوگو کویه بنَهیی تا بشم و اونه اوسَنم.»
۱۶عیسی دوخوأده: «مریم!»
مریم خو رویه اونه طرف وأگردأنه و به زبانه عبرانیأن بوگفته: «رَبّونی!» (یعنی اوستاد).
۱۷عیسی اونه بوگفته: «مره وله کون، چونکی هنوز می پئره ورجه بوجور نوشوم. بلکی می برأرأنه ورجه بوشو و اوشأنه بوگو، می پئر و شیمی پئره ورجه و می خدا و شیمی خدا ورجه بوجور شوئون درم.»
۱۸مریم مَجْدَلیّه بوشو و شاگردأنه خبر بده کی: «خداونده بیدم!» و اونچی کی بوگفته بو، اوشأنه بوگفته.
ظاهر بوستنه عیسی به شاگردأن
۱۹هو روز غروب کی یکشمبه بو، وختی کی شاگردأن جمعَ بوسته بید و درأن از ترسه حاکمأنه یهود قفل بو، عیسی بَمو و اوشأنه میأن بِیسه و بوگفته: «سلام بر شومأن!» ۲۰وختی اَنه بوگفته، خو دستأنه و خو پهلویه اوشأنه نیشأن بده. شاگردأن با خداونده دِئن شاده بوستیدی. ۲۱عیسی بازم اوشأنه بوگفته: «سلام بر شومأن! هوطو کی پئر مره اوسه کوده، منم شمره اوسه کونم.» ۲۲وختی اَ حرفه بوگفته، شاگردأنه رو فوت بوکوده و بفرمأسته: «روحالقدسه فیگیرید. ۲۳اگر کسی گناهأنه ببخشید، اونهره بخشیده به، و اگر کسی گناهأنه نبخشید اونهره، بخشیده نیبه.»
عیسی و توما
۲۴وختی کی عیسی بَمو، توما، ایتأ از اون دوازده نفر کی دوقولویم اونه دوخوأدیدی، اوشأنه اَمره نوبو. ۲۵پس شاگردأنه دیگر اونه بوگفتیدی: «خداونده بیدهییم!» امّا اون اوشأنه بوگفته: «تا خودم جایه میخه اونه دستأنه میأن نیدینم و می انگوشته اونه جایه میخ نَنم و می دسته اونه پهلو سوراخه میأن نَنم، ایمأن نأورم.» ۲۶بعد از یک هفته، عیسی شاگردأن، بازم خانه میأن ایسه بید و تومایم اوشأنه اَمره بو. در حالی کی درأن قفل بید عیسی بَمو و اوشأنه میأن بِیسه و بوگفته: «سلام بر شومأن!» ۲۷اون وخت تومایه بوگفته: «تی انگوشته اَیه بنَه و می دستأنه بیدین. تی دسته جلو بأور و می پهلو سوراخه میأن بنَه. بیایمأن نوبو، بلکی ایمأن بدأر.»
۲۸توما اونه بوگفته: «می خداوند! می خدا!»
۲۹عیسی بوگفته: «آیا چونکی مره بیدهیی، ایمأن بأوردی؟ خوش بحال اوشأنی کی نیدهییدی، ایمأن بأوردیدی.»
اَ کیتابه هدف
۳۰عیسی معجزاته زیاده دیگری در حضور خو شاگردأن انجام بده کی اَ کیتابه میأن بینیویشته نوبوسته. ۳۱ولی اَنقدر بینیویشته بوبوسته تا ایمأن بأورید کی عیسی هو مسیح، و خدا پسره، و به توسطه اَ ایمأن صاحبه زندگییه اَبدی بیبید.