ความหวังสำหรับยาโคบ
๑ พระผู้เป็นเจ้าจะเมตตายาโคบ และจะเลือกอิสราเอลอีกครั้ง และจะให้พวกเขาไปอยู่ในแผ่นดินของพวกเขาเอง และบรรดาชาวต่างชาติจะสมาคมกับพวกเขา และจะยึดแน่นกับพงศ์พันธุ์ของยาโคบ ๒บรรดาชนชาติจะพาพวกเขากลับไปยังถิ่นฐานของอิสราเอลเอง และพงศ์พันธุ์อิสราเอลจะเป็นเจ้าของเขาเหล่านั้นและให้เป็นทาสรับใช้ชายหญิงในแผ่นดินของพระผู้เป็นเจ้า อิสราเอลจะจับตัวผู้ที่เคยจับพวกเขาไปเป็นเชลย และจะปกครองเหนือผู้ที่เคยบีบบังคับพวกเขา
ชาวอิสราเอลที่เหลือถากถางบาบิโลน
๓เมื่อพระผู้เป็นเจ้าได้ให้พวกท่านบรรเทาจากความเจ็บปวด ความยากลำบาก และการถูกเกณฑ์ทำงานหนัก ๔พวกท่านจะถากถางกษัตริย์แห่งบาบิโลนว่า
“ผู้บีบบังคับได้หยุดชะงักแล้ว
ความเดือดดาลของท่านหยุดชะงักอย่างไรหนอ
๕ พระผู้เป็นเจ้าได้หักไม้เท้าของคนชั่วแล้ว
คือคทาของบรรดาผู้ปกครอง
๖ที่ฆ่าบรรดาชนชาติด้วยความเกรี้ยวกราด
อย่างไม่หยุดยั้ง
ที่ปกครองบรรดาประชาชาติในความโกรธ
ด้วยการกดขี่ข่มเหงอย่างโหดเหี้ยม
๗ทั้งโลกอยู่ในความเงียบสงบ
ผู้คนเบิกบานด้วยเสียงเพลง
๘ต้นสนโห่ร้องยินดี
ต้นซีดาร์แห่งเลบานอนพูดว่า
‘ตั้งแต่ท่านถูกปราบ
ก็ไม่มีคนตัดไม้ขึ้นมาโจมตีพวกเราอีก’
๙แดนคนตายเบื้องล่างตื่นเต้น
ที่จะพบท่านเมื่อท่านไปถึง
มันกระตุ้นเหล่าวิญญาณที่จากไปให้มาต้อนรับท่าน
วิญญาณของคนที่เคยเป็นหัวหน้าของแผ่นดินโลก
มันทำให้บรรดากษัตริย์ของประชาชาติทั้งปวง
ลุกขึ้นจากบัลลังก์
๑๐ทุกคนที่นั่นจะกล่าวกับท่านว่า
‘ท่านก็กลายเป็นผู้อ่อนแอเหมือนพวกเรา
ท่านกลายมาเป็นเหมือนพวกเราแล้ว’
๑๑ความยโสของท่านถูกฉุดลงสู่แดนคนตาย
พร้อมกับเสียงพิณสิบสายของท่าน
ตัวดักแด้ถูกปูเป็นฟูกให้แก่ท่าน
และตัวหนอนก็จะเป็นผ้าห่มตัวท่าน
๑๒โอ ดาวแห่งแสงสว่าง บุตรแห่งอรุณรุ่ง
ท่านหล่นลงมาจากสวรรค์อย่างไรหนอ
ท่านถูกตัดออกให้ตกลงสู่พื้นอย่างไรหนอ
ท่านผู้ครั้งหนึ่งเคยปราบบรรดาประชาชาติ
๑๓ท่านคิดในใจว่า
‘เราจะขึ้นไปบนสวรรค์
เหนือดวงดาวของพระเจ้า
เราจะตั้งบัลลังก์ของเราบนที่สูง
เราจะนั่งบนภูเขาแห่งเทพเจ้าทั้งหลาย
ที่อยู่ไกลโพ้นเหนือสุด
๑๔เราจะขึ้นไปสูงกว่าหมู่เมฆ
เราจะตั้งตนเทียบเท่าพระเจ้าผู้สูงสุด’
๑๕แต่ท่านกลับถูกนำลงไปยังแดนคนตาย
ยังส่วนลึกสุดของหลุมลึกแห่งแดนคนตาย
๑๖บรรดาผู้ที่เห็นท่าน จะจ้องดูท่าน
และครุ่นคิดถึงตัวท่านว่า
‘คนนี้น่ะหรือที่ทำให้โลกสั่นสะท้าน
และทำให้อาณาจักรทั้งหลายสั่นสะเทือน
๑๗ทำให้โลกกลายเป็นถิ่นทุรกันดาร
และทำเมืองให้พังพินาศ
และไม่ปล่อยให้นักโทษกลับบ้าน’
๑๘กษัตริย์ทั้งปวงของบรรดาประชาชาติสิ้นชีวิตอย่างมีเกียรติ
ต่างก็อยู่ในถ้ำฝังศพของตน
๑๙แต่ท่านถูกเหวี่ยงไกลออกไปจากหลุมศพของท่าน
เหมือนกิ่งไม้ที่ถูกตัดทิ้งจากต้น
เป็นเหมือนเสื้อผ้าของคนที่ถูกดาบแทง
เหมือนคนที่ลงไปในหลุมลึกที่สุด
และเหมือนซากศพที่ถูกเหยียบย่ำ
๒๐ท่านจะไม่ถูกฝังด้วยกันกับกษัตริย์อื่นๆ
เพราะท่านได้ทำให้แผ่นดินของท่านพินาศย่อยยับ
ท่านฆ่าชนชาติของท่าน
ขออย่าให้มีผู้ใดเอ่ยถึงชื่อทายาท
ของบรรดาผู้กระทำความชั่ว
๒๑จงเตรียมประหารบรรดาบุตรของเขา
เพราะความผิดของบิดา
เพราะกลัวว่าพวกเขาจะลุกขึ้นและยึดครองแผ่นดิน
และสร้างเมืองจนเต็มแผ่นดินโลก”
๒๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้ “เราจะลุกขึ้นต่อสู้กับพวกเขา และบาบิโลนจะไม่มีทายาทหรือมีใครที่เหลืออยู่ ไม่มีบรรดาผู้สืบเชื้อสายและผู้สืบตระกูล” พระผู้เป็นเจ้าประกาศดังนั้น ๒๓“และเราจะทำให้บาบิโลนเป็นที่อยู่ของพวกเม่นและเป็นหนองบึง และเราจะกวาดล้างบาบิโลนด้วยไม้กวาดแห่งความพินาศ” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น
คำพยากรณ์เกี่ยวกับอัสซีเรีย
๒๔ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาปฏิญาณดังนี้
“เรามุ่งหมายอย่างไร
มันก็จะเกิดขึ้นอย่างนั้น
และเราวางแผนอย่างไร
มันก็จะเป็นไปตามนั้น
๒๕เราจะทำให้อัสซีเรียพินาศย่อยยับในแผ่นดินของเรา
และเหยียบย่ำเขาบนภูเขาของเรา
และแอกของเขาจะหลุดออกจากชนชาติของเรา
และจะปลดภาระออกจากบ่าของพวกเขา”
๒๖นี่คือแผนงานที่ตั้งไว้สำหรับทั่วทั้งแผ่นดินโลก
และนี่คือมือที่ยื่นออกไปยังประชาชาติทั้งปวง
๒๗ด้วยว่าพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาได้ตั้งจุดประสงค์ไว้
ใครจะยับยั้งไว้ได้
มือของพระองค์ยื่นออกไป
และใครจะดึงให้กลับมาได้
คำพยากรณ์เกี่ยวกับฟีลิสเตีย
๒๘ในปีที่กษัตริย์อาหัสสิ้นชีวิต ก็เกิดคำพยากรณ์นี้
๒๙“โอ ฟีลิสเตียเอ๋ย พวกเจ้าทุกคนอย่ายินดีเลย
ที่ไม้ตะบองซึ่งทุบตีเจ้าหักแล้ว
เพราะงูพิษตัวหนึ่งจะผุดขึ้นจากรากเหง้าของงู
และผลของมันจะเป็นงูพิษร้ายซึ่งพุ่งฉกอย่างร้อนรน
๓๐และบุตรหัวปีของผู้ขัดสนจะมีอย่างอุดมสมบูรณ์
และผู้ยากไร้จะนอนอย่างปลอดภัย
แต่เราจะฆ่ารากเหง้าของเจ้าด้วยความอดอยาก
และมันจะสังหารคนที่เหลืออยู่
๓๑โอ ประตูเมืองเอ๋ย จงร้องรำพันเถิด โอ เมืองเอ๋ย จงร่ำร้องเถิด
โอ ฟีลิสเตีย พวกเจ้าทุกคนจะหวาดกลัวจนตัวสั่น
เพราะกลุ่มควันจะพวยพุ่งมาจากทิศเหนือ
และไม่มีผู้ใดในกองทัพที่แตกแถวออกไป”
๓๒แล้วจะตอบบรรดาผู้ส่งสาสน์ของประชาชาติอย่างไร
“พระผู้เป็นเจ้าให้ความมั่นคงแก่ศิโยน
และชนชาติของพระองค์ที่เป็นทุกข์จะพบที่พึ่ง ณ ที่นั้น”