๑ข้าพเจ้าเป็นคนที่​ได้​​เห​็นความทุกข์​ทรมาน​

๒​พระองค์​​ได้​นำข้าพเจ้าและทำให้ข้าพเจ้าเข้าสู่​ความมืด​

๓​จร​ิงที​เดียว​ มือของพระองค์ฟาดตัวข้าพเจ้า

๔​พระองค์​​ทำให้​เนื้อหนังของข้าพเจ้าเหี่ยวแห้ง

๕​พระองค์​​ให้​ความขมขื่นและความยากลำบาก

๖​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าอยู่ในความมืด

๗​พระองค์​​ได้​กั้นล้อมข้าพเจ้าโดยไม่​ให้​​หนี​รอดไปได้

๘​แม้ว​่าข้าพเจ้าจะร้องเรียกขอความช่วยเหลือ

๙​พระองค์​​ได้​ปิ​ดก​ั้นทางของข้าพเจ้าด้วยหินสกัด

๑๐​พระองค์​เป็นดั่งหมี​ที่​​รอด​ักอยู่

๑๑​พระองค์​นำข้าพเจ้าออกนอกทางและฉีกข้าพเจ้าออกเป็นชิ้นๆ

๑๒​พระองค์​​โก่​งคันธนู

๑๓​พระองค์​ยิงธนูจากแล่งของพระองค์

๑๔ข้าพเจ้ากลายเป็​นที​่หัวเราะเยาะของประชาชนทั้งปวงของข้าพเจ้า

๑๕​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้ารับเต็​มอ​ิ่​มด​้วยของขม

๑๖​พระองค์​​ทำให้​ฟันของข้าพเจ้าหั​กด​้วยก้อนกรวด

๑๗​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าขาดความสงบสุข

๑๘ข้าพเจ้าจึงพูดว่า “​ความอดกลั้น​

๑๙ข้าพเจ้ายังจำได้ถึงความทุกข์ทรมานและความขมขื่น

๒๐​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าระลึกถึงตลอดมา

๒๑ข้าพเจ้านึกเรื่องนี้ขึ้นได้

๒๒เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​เคยขาดหาย

๒๓ความรักและความเมตตาเกิดขึ้นใหม่​ทุกๆ​ ​เช้า​

๒๔ข้าพเจ้าบอกตนเองว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของข้าพเจ้า

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ดี​ต่อบรรดาผู้​ที่​​มี​ความหวังในพระองค์

๒๖เป็นการดี​ที่​รอคอยความรอดพ้น

๒๗เป็นการดี​ที่​คนแบกแอกได้

๒๘ปล่อยให้เขานั่งอย่างเงียบๆ ​ตามลำพัง​

๒๙ปล่อยให้เขาถ่อมตนลง

๓๐ปล่อยให้เขาถูกคนตบหน้า

๓๑เพราะว่าพระผู้เป็นเจ้าจะไม่​ทอดทิ้ง​

๓๒​แม้ว​่าพระองค์​ทำให้​เราเศร้าใจ ​พระองค์​​ก็​ยังจะแสดงความเมตตา

๓๓​พระองค์​​ไม่​ตั้งใจที่จะนำความทุกข์

๓๔การเหยียบขยี้​ผู้​​ถู​กจำขังทุกคนในโลก

๓๕การตัดสิทธิของมนุษย์

๓๖และการไม่​ให้​ความเป็นธรรมแก่​มนุษย์​

๓๗ใครบัญชาให้​เก​ิดขึ้นได้

๓๘​สิ​่​งด​ีและร้ายเกิดขึ้น

๓๙ทำไมมนุษย์​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตจึงพร่ำบ่น

๔๐เราควรพิจารณาและทดสอบวิถีทางของพวกเรา

๔๑เรามาเปิดใจและยกมืออธิษฐานต่อ

๔๒เราได้ล่วงละเมิดและขัดขืน

๔๓​พระองค์​คลุมพระองค์เองด้วยความกริ้ว และตามล่าพวกเรา

๔๔​พระองค์​คลุมพระองค์เองด้วยก้อนเมฆ

๔๕​พระองค์​​ทำให้​พวกเราเป็นดั่ง

๔๖​ศัตรู​​ทุ​กคนของพวกเรา

๔๗พวกเราประสบกับความน่ากลัวและหลุมพราง

๔๘น้ำตาข้าพเจ้าไหลพราก

๔๙น้ำตาข้าพเจ้าไหลไม่​หยุด​

๕๐​จนกระทั่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​มองลงมา

๕๑​สิ​่งที่ข้าพเจ้าเห็นทำให้​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเศร้าใจ

๕๒บรรดาศั​ตรู​ของข้าพเจ้าตามล่าข้าพเจ้า

๕๓พวกเขาเหวี่ยงข้าพเจ้าทั้งเป็นลงในหลุ​มล​ึก

๕๔น้ำท่วมมิดศีรษะของข้าพเจ้า

๕๕​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าออกพระนามของพระองค์

๕๖​พระองค์​​ได้​ยินคำวิงวอนของข้าพเจ้า

๕๗​พระองค์​​เข​้ามาใกล้ในเวลาที่ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์

๕๘​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ปกป้องข้าพเจ้า

๕๙​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​เห​็นการกระทำผิดที่​มีต​่อข้าพเจ้า

๖๐​พระองค์​ทราบว่าความเคียดแค้นของพวกเขาโหดร้ายนัก

๖๑​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​ยินแล้​วว​่าพวกเขาดู​ถู​กข้าพเจ้า

๖๒​สิ​่งที่พวกศั​ตรู​นินทาและพร่ำบ่น

๖๓​ดู​​เถิด​ ​ไม่​ว่าพวกเขาจะนั่งหรือยืน

๖๔​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดให้เขาได้รับสนองตามสิ่งที่เขาปฏิบั​ติ​

๖๕ทำจิตใจของพวกเขาให้​แข็งกระด้าง​

๖๖ขอพระองค์ตามล่าพวกเขาด้วยความกริ้วและทำให้พวกเขาพินาศไป