๑ลูกเอ๋ย จงใส่ใจในสติปัญญาของเรา

๒เพื่อเจ้าจะได้รักษาปฏิภาณไว้

๓ด้วยว่าน้ำผึ้งหยดจากริมฝีปากของหญิงที่​ล่วงประเวณี​

๔​แต่​​ผลสุดท้าย​ นางก็ขมเยี่ยงพันธุ์​ไม้​​ขม​

๕​เท​้าของนางย่างลงสู่​ความตาย​

๖นางไม่นึกถึงทางแห่งชีวิต

๗​มาบ​ัดนี้ ลูกๆ ​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงฟังเรา

๘จงอยู่เสียให้ห่างจากนาง

๙เพราะเกรงว่าเจ้าจะเสียพลังวัยหนุ่มของเจ้าแก่​ผู้อื่น​

๑๐เกรงว่าบรรดาคนแปลกหน้าจะชิงความมั่​งม​ีของเจ้าไป

๑๑และเจ้าจะต้องคร่ำครวญในบั้นปลายชีวิตของเจ้า

๑๒และเจ้าจะพูดว่า “ข้าเคยเกลียดระเบียบวินัยมามากแค่​ไหน​

๑๓ข้าไม่ฟังเสียงของเหล่าครู​อาจารย์​

๑๔ข้าเกือบจะถูกทำลายเป็นผุยผง

๑๕จงดื่​มน​้ำจากโถของเจ้าเอง

๑๖สมควรหรือที่​บ่อน้ำพุ​ของเจ้าจะกระเซ็นออกไปภายนอก

๑๗​ให้​นางเป็นของเจ้า ของเจ้าเท่านั้น

๑๘จงให้​น้ำพุ​ของเจ้าได้รับพระพร

๑๙ดังเช่นกวางตัวเมี​ยอ​ันเป็​นที​่รักและสง่างาม

๒๐ลูกเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงจะดื่​มด​่ำกับหญิงที่​ล่วงประเวณี​

๒๑เพราะวิถีทางของผู้ชายอยู่ในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๒คนชั่วร้ายจะถูกจับได้​ก็​ด้วยบาปของเขาเอง

๒๓เขาจะตายเพราะขาดระเบียบวิ​นัย​