1Pavlus, Derbe ve Listra’ya geldi. Listra’da Timoteos adında bir öğrenci vardı. Annesi Yahudi bir imanlı, babası ise bir Grek’ti. 2Listra ve Konya’daki kardeşler ondan övgüyle söz ettiler. 3Onu yanında götürmek isteyen Pavlus, o bölgede bulunan Yahudiler yüzünden onu sünnet ettirdi. Çünkü hepsi babasının bir Grek olduğunu biliyordu. 4Yolları üzerinde bulunan kentlerden geçerken, Yeruşalem’deki elçiler ve ihtiyarlar tarafından verilen buyruklara uymaları için bu buyrukları inanlılara ilettiler. 5Böylece topluluklar imanda güçleniyor ve sayıları günden güne artıyordu.

6Frikya ve Galatya bölgesinden geçtiklerinde, Tanrı sözünü Asya İli’nde yaymaları Kutsal Ruh tarafından engellendi. 7Misya sınırına geldiklerinde Bitinya’ya girmek istedilerse de, Ruh onlara izin vermedi. 8Misya’dan geçerek Troas’a indiler. 9Geceleyin Pavlus bir görüm gördü. Makedonyalı bir adam ayakta durmuş, ona yalvarıyor, “Makedonya’ya gel ve bize yardım et” diyordu. 10Pavlus’un bu görümü görmesiyle, Efendi’nin bizi Müjde’yi onlara duyurmamız için çağırdığı sonucuna vardık. Hemen Makedonya’ya gitmenin bir yolunu aradık. 11Bu nedenle Troas’tan denize açılıp Semadirek’e, ertesi gün de Neapolis’e doğru dümdüz bir yol katettik. 12Oradan da bir Roma yerleşimi olan Makedonya’nın Filipi Kenti’ne geçtik. Bu kentte birkaç gün kaldık.

13Şabat Günü, kent kapısından çıkıp ırmak kıyısına gittik. Orada bir dua yeri olacağını düşündük. Bir araya toplanmış kadınlarla oturduk ve konuştuk. 14Tiyatira Kenti’nden mor kumaş işi yapan Lidya adında Tanrı’ya tapan bir kadın bizi duydu. Efendi, Pavlus’un söylediklerini dinlemesi için onun yüreğini açtı. 15O ve ev halkı vaftiz olduktan sonra, “Eğer beni Efendi’ye ait biri olarak görüyorsanız, lütfen evime gelin ve bizimle kalın” diye yalvardı. Biz de bu dediğine razı olduk.

16Duaya giderken, falcılıkla efendilerine büyük kazanç sağlayan falcılık ruhuna tutsak bir kız karşımıza çıktı. 17Pavlus’u ve bizi izleyerek, “Bu adamlar, bize kurtuluş yolunu bildiren Yüce Tanrı’nın hizmetkârlarıdır!” diye bağırıp durdu. 18Günlerce bunu yapmaya devam etti.

Artık buna katlanamayan Pavlus arakasına dönüp ruha, “Yeşua Mesih’in adıyla ondan çıkmanı buyuruyorum” dedi. Ruh o anda kızı terketti.

19Kızın efendileri, kazanç umutlarının kaybolduğunu görünce, Pavlus’la Silas’ı yakalayıp çarşıya, yetkililerin önüne sürüklediler. 20Onları yargıçların önüne çıkardıklarında, “Yahudi olan bu adamlar, kentimizi karıştırdılar. 21Romalı olan bizlerin benimseyip uygulayamayacağı bazı töreler yayıyorlar” dediler.

22Halk da Pavlus ve Silas’a yapılan saldırıya katıldı. Yargıçlar onların giysilerinin çıkartılıp değnekle dövülmelerini buyurdu. 23Onları iyice dövdükten sonra zindana attılar. Zindancıya onları tam güvenlik altında tutmasını sıkıca buyurdular. 24Böyle bir buyruktan sonra zindancı onları iç zindana attı ve ayaklarını tomruğa vurdu.

25Gece yarısına doğru Pavlus’la Silas dua ediyor, Tanrı’yı ilahilerle yüceltiyorlardı. Öteki tutsaklar onları dinliyordu. 26Ansızın öyle büyük bir deprem oldu ki, zindanın temelleri sarsıldı. Birden bütün kapılar açıldı ve herkesin zincirleri çözüldü. 27Uykudan uyanan ve zindan kapılarının açıldığını gören zindancı, hemen kılıcını çekti, mahkûmların kaçtığı düşüncesiyle kendini öldürmek istedi. 28Ama Pavlus yüksek sesle, “Kendine zarar verme, hepimiz buradayız!” diye ona seslendi.

29Zindancı ışık isteyip içeri girdi. Pavlus’la Silas’ın önünde titreyerek yere kapandı. 30Onları dışarı çıkarıp, “Efendiler, kurtulmak için ne yapmalıyım?” dedi.

31“Efendi Yeşua Mesih’e iman et, sen de ev halkın da kurtulursunuz” dediler. 32Ona ve evindeki herkese Efendi’nin sözünü duyurdular.

33Zindancı gecenin o saatinde onları götürüp yaralarını yıkadı. Kendisi ve tüm ev halkı hemen vaftiz oldu. 34Onları evine götürüp önlerine sofra kurdu. Tanrı’ya tüm ev halkıyla birlikte inanmış olmak onu büyük sevince boğdu.

35Gün ağarınca yargıçlar görevlileri gönderip, “O adamları bırakın gitsinler” dediler.

36Zindancı bu sözleri Pavlus’a iletti. “Yargıçlar salıverilmeniz için haber gönderdi. Şimdi dışarı çıkıp esenlik içinde gidebilirsiniz” dedi.

37Ama Pavlus görevlilere şöyle karşılık verdi: ‘‘Roma vatandaşı olduğumuz halde, bizi yargılamadan herkesin önünde dövüp hapse attılar! Şimdi bizi gizlice serbest mi bırakacaklar? Hayır, kesinlikle olmaz! Gelip bizi kendileri çıkarsınlar!”

38Görevliler bu sözleri yargıçlara bildirdiler. Yargıçlar Romalı olduklarını duyunca korkuya kapıldılar. 39Gelip onlara yalvardılar.

Onları dışarı çıkardıktan sonra kentten ayrılmalarını rica ettiler. 40Pavlus’la Silas zindandan çıktıktan sonra Lidya’nın evine gittiler. Kardeşleri görüp onları cesaretlendirdikten sonra oradan ayrıldılar.