1آنگاه ایوب پاسخ داد:

2چه مددکاران خوبی هستید! چه خوب مرا در هنگام سختی دلداری دادید! 3چه خوب با پندهای خود مرا متوجهٔ حماقتم ساختید و چه حرفهای عاقلانه‌ای زدید! 4چطور به فکرتان رسید این سخنان عالی را به زبان بیاورید؟

5ارواح مردگان می‌لرزند، آنان که زیر آبهایند و همۀ ساکنانش. 6هاویه* به حضور خدا عریان است، و اَبَدون† را پوششی نیست. 7خدا آسمان شمالی را بر خلاء می‌گستراند و زمین را بر نیستی می‌آویزد. 8او آب را در ابرهای خود قرار می‌دهد و ابرها از سنگینی آن شکاف بر نمی‌دارند. 9خدا تخت خود را با ابرهایش می‌پوشاند. 10او برای اقیانوس حد می‌گذارد و برای روز و شب مرز قرار می‌دهد. 11ارکان آسمان از نهیب او به لرزه در می‌آیند. 12او با قدرت خویش دریا را مهار می‌کند و با حکمت خود هیولای دریا‡ را در هم می‌شکند. 13دَم خدا آسمانها را صاف و شفاف می‌سازد، و دست او مار تیزرو را سوراخ می‌کند.

14اینها تنها بخش کوچکی از کارهای عظیم اوست و زمزمه‌ای از صدای غرش او. پس کیست که بتواند در برابر قدرت او بایستد؟