அவர்களின் தந்தைகளை நான் என் மந்தையைக் காக்கும் நாய்களோடே வைக்கவும் வெட்கப் பட்டிருப்பேன்.

அவர்கள் வயது முதிர்ந்தவர்கள், அவர்களின் களைத்துப்போன தசைநார்கள் வலிமையும் ஆற்றலுமற்றுக் காணப்படுகின்றன.

எனவே அவர்கள் பாலைவனத்தின் உலர்ந்த அழுக்கை உண்கிறார்கள்.

மரத்தின் வேர்களை அவர்கள் தின்றார்கள்.

அவர்கள் கள்ளர் என ஜனங்கள் அவர்களை உரத்தக் குரலில் சத்தமிட்டார்கள்.

மலைப்பக்கத்துக் குகைளிலும் நிலத்தின் துவாரங்களிலும் வாழவேண்டும்.

முட்புதர்களின் கீழே அவர்கள் ஒதுங்கியிருக்கிறார்கள்.

தகுதியில்லாத ஒரு கூட்டம் ஜனங்கள் அவர்கள்!

என் பெயர் அவர்களுக்கு ஒரு கெட்ட வார்த்தை ஆயிற்று.

அவர்கள் என்னைக் காட்டிலும் சிறந்தவர்கள் என நினைக்கிறார்கள்.

அவர்கள் என் முகத்தில் உமிழவும் செய்கிறார்கள்!

அந்த இளைஞர்கள் நிறுத்தாது, எனக்கெதிராகத் தங்கள் கோபத்தையெல்லாம் காட்டினார்கள்.

அவர்கள் என் பாதங்களை அகல தள்ளிவிட்டார்கள்.

என்னைத் தாக்கி அழிப்பதற்கு அவர்கள் என் சுவர்களுக்கெதிராக அழுக்குகளைக் கட்டுகிறார்கள்.

அவர்கள் என்னை அழிப்பதில் வெற்றியடைகிறார்கள்.

அவர்களுக்கு உதவுவதற்கு யாரும் தேவையில்லை.

அவர்கள் அதன் வழியாக விரைந்து வருகிறார்கள்.

உடையும் கற்கள் என்மீது விழுகின்றன.

காற்று பொருள்களைப் பறக்கடிப்பதைப்போல அந்த இளைஞர்கள் என் மகிமையைத் துரத்திவிடுகிறார்கள்.

என் பாதுகாப்பு ஒரு மேகத்தைப்போன்று மறைகிறது.

நான் விரைவில் மடிவேன்.

துன்பத்தின் நாட்கள் என்னைப் பற்றிக்கொண்டன.

என்னைக் கடித்துக்குதறும் வேதனை நிற்கவேயில்லை.

என் ஆடைகளை உருவின்றி சிதைத்தார்.

நான் அழுக்கைப் போன்றும் சாம்பலைப் போன்றும் ஆனேன்.

நான் எழுந்து நின்று ஜெபம் செய்கிறேன், ஆனால் நீர் என்னிடம் பாராமுகமாயிருக்கிறீர்.

என்னைத் தாக்குவதற்கு நீர் உமது வல்லமையைப் பயன்படுத்தினீர்.

புயலில் நீர் என்னை வெளியே வீசினீர்.

ஒவ்வொரு மனிதனும் மடிய (மரிக்க) வேண்டும்.

மீண்டும் நிச்சயமாய் ஒருவனும் தாக்கமாட்டான்.

ஏழைகளுக்காக என் இருதயம் துயருற்றது என்பதை நீர் அறிவீர்.

நான் ஒளியைத் தேடியபோது, இருள் வந்தது.

இன்னும் வரப்போகும் துன்பங்கள் மிகுதி.

நான் சபையில் எழுந்து நின்று, உதவிக்காகக் கூக்குரலிட்டேன்.

நெருப்புக் கோழிகளைபோலவும் தனித்தவனானேன்.

என் உடல் காய்ச்சலால் சுடுகிறது.

துக்கமான அழுகையைப் போன்று என் புல்லாங்குழலின் குரல் ஒலிக்கிறது.