145-күй •••• Худа мәдһийиләнсун!
1Һәмдусана!
И җеним, Пәрвәрдигарни мәдһийилә!
2Мән һаят болсамла, Пәрвәрдигарни мәдһийиләймән;
Вуҗудум бар болсила Худайимға күй ейтимән.
3Есилзадиләргиму,
Инсан балисиғиму таянмаңлар,
Уларда һеч мәдәт-ниҗатлиқ йоқтур.
4Мана, униң нәпәси кетиду,
У өз туприғиға қайтип кетиду;
Шу күндила арзу-нийәтлири йоқап кетиду.
5Яқупниң Тәңриси мәдәткари болған адәм,
Пәрвәрдигар Худасини өз үмүти қилған адәм бәхитликтур!
6У асманларни, зиминни,
Деңизни һәм униңда бар мәвҗудатларни яратқандур;
У һәқиқәт-садақәттә мәңгү туриду;
7Езилгүчиләр үчүн У һөкүм сүриду;
Ач қалғанларға нан бериду.
Пәрвәрдигар мәһбусларни азат қилиду;
8Пәрвәрдигар корларниң көзлирини ачиду;
Пәрвәрдигар егилип қалғанларни турғузиду;
Пәрвәрдигар һәққанийларни сөйиду.
9Пәрвәрдигар мусапирлардин хәвәр алиду;
Житим-йесирләрни, тул хотунни йөләйду;
Бирақ рәзилләрниң йолини әгир-бүгри қилиду.
10Пәрвәрдигар мәңгүгә һөкүм сүриду;
И Зион, сениң Худайиң дәвирдин-дәвиргичә һөкүм сүриду!
Һәмдусана!