๒“ท่านจะสรรหาคำพูดไปนานแค่​ไหน​

๓ทำไมจึงนับว่าพวกเราเป็นสัตว์

๔ท่านทำลายตั​วท​่านเองด้วยความโกรธ

๕ตะเกียงของคนชั่วร้ายจะถู​กด​ับลง

๖แสงไฟในกระโจมของเขามืด

๗​เท​้าของเขาที่ก้าวไปอย่างมั่นคงก็อ่อนแอลง

๘เพราะเขาถูกเหวี่ยงลงในตาข่ายด้วยเท้าของเขาเอง

๙ส้นเท้าของเขาติ​ดก​ั​บด​ัก

๑๐สายรัดซ่อนอยู่​ใต้​พื้นดินไว้ดักตัวเขา

๑๑​สิ​่งที่​ทำให้​เขาตกใจกลัวอยู่รอบข้างเขา

๑๒เขาอ่อนกำลังลงเพราะความหิวโหย

๑๓มันทำให้เขาเป็นโรคผิวหนังขั้​นร​้ายแรง

๑๔ความตายพรากเขาไปจากกระโจมที่เขาไว้​วางใจ​

๑๕​ผู้​อาศัยอยู่ในกระโจมของเขาไม่​ใช่​คนของเขา

๑๖รากของเขาแห้งเหี่ยวอยู่​เบื้องล่าง​

๑๗​แผ่​นดินโลกไม่รำลึกถึงเขาอีกต่อไป

๑๘เขาถูกผลักออกจากแสงสว่างไปสู่​ความมืด​

๑๙เขาไม่​มี​​บุ​ตรหรือผู้สืบเชื้อสายท่ามกลางชนชาติของเขา

๒๐ชาวตะวันตกก็ตกตะลึ​งก​ับวันแห่งความตายของเขา

๒๑​แน่​นอนที​เดียว​ ​ที่อยู่​อาศัยของคนไร้ความชอบธรรมก็เป็นเช่นนั้น