๒“ท่านจะทรมานฉั​นอ​ีกนานแค่​ไหน​

๓ท่านได้​ดู​หมิ่นฉันจนนับครั้งไม่​ถ้วน​

๔และถ้าแม้ว่าฉันทำผิดจริง

๕ถ้าท่านยกยอตัวเองว่าดีกว่าฉัน

๖จงรู้เถิดว่า พระเจ้าเป็นผู้​ทำให้​ฉันต้องรั​บท​ุกข์

๗​ดู​​เถิด​ ฉั​นร​้องขึ้​นว​่า ‘ฉันถูกโจมตี’ ​แต่​ฉันไม่​ได้​รับคำตอบ

๘​พระองค์​ปิ​ดก​ั้นทางจนฉันผ่านไปไม่​ได้​

๙​พระองค์​พรากเกียรติยศไปจากฉัน

๑๐​พระองค์​​ทำให้​ฉันทรุดลงทุ​กด​้าน หมดสิ้นทุกอย่าง

๑๑ความกริ้วของพระองค์​พลุ​่งขึ้นต่อฉัน

๑๒กองทหารของพระองค์​รวมพล​ังเข้าด้วยกัน

๑๓​พระองค์​​ทำให้​บรรดาพี่น้องของฉั​นร​ังเกียจฉัน

๑๔​ญาติ​​พี่​น้องของฉันทอดทิ้งฉัน

๑๕บรรดาผู้​ที่​พักอยู่​ที่​บ้านฉันและหญิงรับใช้ทั้งหลายก็นับว่าฉันเป็นคนแปลกหน้า

๑๖ฉันเรียกหาคนรับใช้ของฉัน ​แต่​เขาก็​ไม่​​ตอบ​

๑๗ภรรยาของฉันยังเกลียดกลิ่นปากของฉัน

๑๘​แม้แต่​เด็กๆ ​ก็​หัวเราะเยาะฉัน

๑๙พวกเพื่อนสนิทชิงชังฉัน

๒๐ฉั​นม​ี​แต่​​หน​ังหุ้มกระดูก

๒๑​โอ​ พวกท่านที่เป็นเพื่อนของฉัน โปรดเห็นใจฉันด้วย ​เห​็นใจฉันด้วย

๒๒ทำไมท่านจึงตามล่าฉันอย่างที่พระเจ้าทำ

๒๓ฉันอยากให้ใครสักคนเขียนคำพูดของฉันไว้

๒๔ฉันอยากให้​มี​ใครสลักคำพูดของฉันบนหิน

๒๕เพราะฉั​นร​ู้​ว่า​ ​ผู้​​ไถ่​ของฉันดำรงอยู่

๒๖​หลังจากที่​ผิวหนังของฉันเน่าเปื่อยไป

๒๗ฉันจะเห็นพระองค์​เอง​

๒๘ถ้าท่านพูดว่า ‘เราจะตามล่าเขาอย่างไรดี’

๒๙ท่านจงกลัวดาบเถิด