๑​แต่​​มาบ​ัดนี้พวกเขาหัวเราะเยาะฉัน

และเขามีพ่อซึ่งฉันไม่ต้องการแม้จะให้มาช่วย

๒พวกเขาจะช่วยอะไรฉันได้

๓ทั้งลำเค็ญและหิวโหย ในยามค่ำคืน

๔พวกเขาเก็บพันธุ์​ไม้​และใบจากพุ่มไม้ในทะเลทราย

๕พวกเขาถูกขับไล่ออกจากหมู่​คน​

๖พวกเขาต้องอาศัยอยู่ตามหน้าผาที่​เชิงเขา​

๗พวกเขาส่งเสียงร้องเหมือนลาในพุ่มไม้

๘​คนโง่​เขลาและไร้​ชื่อเสียงเรียงนาม​

๙และมาบัดนี้ฉันกลายเป็นเพลงที่พวกเขาแต่งขึ้น

๑๐พวกเขาชิงชังฉัน และออกห่างจากฉัน

๑๑เพราะพระเจ้าทำให้ฉันหมดกำลังและต่อสู้​ไม่ไหว​

๑๒​หมู่​คนร้ายโจมตีฉันทางด้านขวา

๑๓พวกเขากี​ดก​ั้นฉันทุกหนทาง

๑๔พวกเขาทะลวงกำแพงเข้ามา

๑๕ฉันตกใจกลัว ​ศักดิ์ศรี​ของฉันหายไปกับสายลม

๑๖และบัดนี้หัวใจฉันแตกสลาย

๑๗ฉันปวดกระดูกในยามค่ำคืน

๑๘เสื้อผ้าฉันถูกกระชาก

๑๙​พระองค์​​เหว​ี่ยงฉันลงในตม

๒๐​โอ​ ​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์ ​ขอความช่วยเหลือ​ และพระองค์​ไม่​ตอบข้าพเจ้า

๒๑​พระองค์​ร้ายต่อข้าพเจ้า

๒๒​พระองค์​​ให้​ลมหอบข้าพเจ้าขึ้นไป ข้าพเจ้าถูกพัดไปกับสายลม

๒๓เพราะข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์จะพาข้าพเจ้าไปถึงซึ่งความตาย

๒๔​แน่นอน​ ​ไม่มี​ใครทำร้ายคนที่สูญสิ้นทุกสิ่ง

๒๕ข้าพเจ้าร้องไห้เมื่อคนประสบความลำบาก

๒๖​แต่​เมื่อข้าพเจ้าหวังในสิ่​งด​ี ความชั่​วก​็​มาถึง​

๒๗ส่วนลึกในใจข้าพเจ้าปั่นป่วนและไม่เคยสงบ

๒๘ข้าพเจ้าดำเนินไปในความมืด ปราศจากแสงอาทิตย์

๒๙ข้าพเจ้าเป็นพี่น้องกับพวกหมาใน

๓๐ผิวหนังข้าพเจ้าดำคล้ำและลอกหลุดออก

๓๑เสียงจากพิณเล็กของข้าพเจ้ากลายเป็นเสียงคร่ำครวญ